3. "Sometimes you can't make it on your own"

Siedziałam sama na tylnym siedzeniu w busie. Rose i Jenna zajmowały miejsce przede mną. Rose spała w najlepsze od pół godziny, a Jenna rozmawiała ze swoim chłopakiem przez telefon. Z samego przodu busa, było słychać wesołe okrzyki. Becca, wczuła się w klimat, i nawet na chwilę nie spuszczała z oka Nialla. Spojrzałam za szybę, niebo było szare, a na autostradzie ogromny korek. Jeśli nic się nie ruszy, nie dojedziemy do Crawley nawet rano. Podróż, przewidywana na jedną godzinę przedłuży się o następną. W torebce wibrował telefon. Wygrzebałam go, i zerknęłam na wyświetlacz, na którym widniał numer Marcusa. I chociaż usunęłam go z kontaktów, na pewno nie z pamięci. Serce zabiło mi mocniej, ale zignorowałam połączenie. On nie dał za wygraną. Przeczytałam krótkiego sms'a o tym że tęskni, i chce mnie zobaczyć.
Spojrzałam znów za szybę tępym wzrokiem. Byłam zmęczona i chętnie zasnęłabym w wygodnym łóżku. Siedzenie obok ugięło się i zobaczyłam uśmiechniętą twarz chłopaka z bujną czupryną. Jego oczy błyszczały pod wpływem alkoholu, a włosy nie były już tak idealnie ułożone jak na koncercie.
-Wiesz..- mruknął- Chyba dziś byłaś bardzo zdenerwowana.
Przytaknęłam znów wlepiając wzrok na autostradę, nie miałam ochoty na rozmowę.
-Przy trzeciej piosence głos Ci drżał. Mimo to i tak wypadłaś nieźle.
-Dzięki. - mimowolnie odpowiedziałam, obserwując maleńkie krople, które obijały się o szybę autobusu. Korek na drodze zaczynał popuszczać, i powoli ruszaliśmy do przodu
-Co jutro zaśpiewacie?
-To co dziś.
-Zawsze tak masz?
-Jak?
Obróciłam się w jego stronę. Uśmiech z jego twarzy znikł, zamiast tego pojawiło się zaciekawienie. Zielone oczy wpatrywały się we mnie, jakby chciały przeniknąć przez moja duszę.
-Tak, że jesteś nie miła.- odparł w końcu. Poczułam jak krew napływa mi do policzków. Zawstydziłam się. Nie jego osobą, tylko jego słowami.
-Jestem po prostu zmęczona. - wytłumaczyłam , uśmiechając się niedbale.
-Ja też..- powiedział i odwrócił swój wzrok patrząc przed siebie.
-Rebecca chyba ma na myśli Nialla.
-Ona ma już chłopaka..- roześmiałam się na myśl tych dwoje.
-Ale przez miesiąc go nie zobaczy. To co wydarzy się w trasie, tam zostanie. - uśmiechnął unosząc jedną brew do góry. Zupełnie jakby coś sugerował.
-A co jeśli wyjdzie poza ten teren?- mrugnęłam, czekając w ciekawości na jego odpowiedź. On jednak milczał.
-Czasem nie możesz sam sobie poradzić..- powiedział w końcu, po czym wstał i mruknął że zaraz będziemy na miejscu. Odszedł na swoje miejsce, nie dając mi czasu na odpowiedź. Zresztą, i tak nie miałam pojęcia, co mogłabym mu powiedzieć. "Czasem nie możesz sam sobie poradzić" brzęczały w mojej głowie jego słowa. Gdzieś je słyszałam. Jasne, przecież U2 o tym śpiewało..

 Listen to me now
I need to let you know
You don't have to go it alone

Obudziły mnie promienie słońca, które padły prosto na moją twarz. Podniosłam głowę, ogarniając mały pokoik wzrokiem. Ściany były białe, dwa łóżka, były posłane również białą pościelą. Mały zegarek na stoliku wskazywał godzinę ósmą rano. Nie do wiary, że dostaliśmy pokój rodzinny. Mniejsze łóżko na którym wczoraj spała Rose było puste, zza drzwi łazienki było słychać strumień wody, więc brała prysznic. Za to Becca, nie żałowała sobie miejsca. Zapomniała że dzielimy razem łoże małżeńskie. Jej nogi leżały na moich. Zsunęłam je lekko, po czym otworzyłam okno, wpuszczając trochę ciepłego powietrza. Taka pogoda nie jest na porządku dziennym.
-Wstałaś już?- Rose wyszła z łazienki uśmiechając się do mnie.
-Promieniejesz.- powiedziałam, widząc jej szczęśliwą twarz, co udzieliło się również mi, ponieważ nie mogłam się nie uśmiechnąć.
-Jej Ty też! - zaśmiała się, a ja przyłożyłam palec do ust, pokazując jej żeby nie była głośno. Usiadła przy lusterku, delikatnie rozczesując swoje mokre włosy.
-O której dziś koncert?- zapytałam, zabierając swoje rzeczy do łazienki.
-Nie wiem, Jenny jeszcze nie było.
-Obudź Becce, ja się ogarnę i pójdziemy do niej.

-Nie ma to jak orzeźwiający prysznic!
-Nie krzycz..- skarciła mnie Rebecca. Spojrzałam pytająco na Rose, ta jednak tylko zaśmiała się, wzruszając ramionami.
-Ona jest już trzeźwa?- zapytałam, chociaż nie mogłam ukryć śmiechu.
-Czuje się jak Tytanic..- powiedziała, zakrywając twarz poduszką.
-Tak wyglądasz.- zachichotałam, ubierając na siebie długi podkoszulek. Jena weszła do pokoju z ponurą miną. Obrzuciła Becce niemiłym spojrzeniem, po czym zwróciła się do mnie i Rose:
-Bądźcie gotowe na 12..- po czym zniknęła jak cień.
-A jej co?- Becca wstała z łóżka. Lekko zachwiała się, po czym złapała za głowę.- Cholera. Już 9. Jack Daniel's Ty szaleńcu. Opiłeś mnie.- wymamrotała pod nosem i ruszyła w stronę łazienki.
-Wymalujesz mnie?- zapytałam Rose, ze zdziwieniem spojrzała na mnie. Nigdy nie byłam zapalona do malowania. Ale lepszy makijaż Rose, niż takowej makijażystki gdzie podkładu i pudru nie ma końca. A sama nie wiem czemu chciałam wyglądać ładnie.

Koncert w Crawley był małym spełnieniem marzeń. Ale mam wrażenie, że każdy następny taki będzie. Widownia przyjęła nas miło, a granie na świeżym powietrzu jest wiele przyjemniejsze niż w zatłoczonej hali. Wszystko poszło zgodnie z planem. Jenna pochwaliła nas, i pokazała parę krótkich filmików na YouTube, Rose stwierdziła że mamy więcej paluszków w górę niż w dół, i zadowolona przyznała, że nie zostałyśmy znienawidzone. Po koncercie od razu udaliśmy się do Brighton, gdzie również czekały nas niespodzianki. Zaśpiewaliśmy na zatłoczonym molo. Piękne widoki. Druga sprawa, mieliśmy tam zatrzymać się przez dwa dni. Żadnego już koncertu. Chłopaki z One Direction mieli jakiś wywiad w środę, a że następny koncert był planowany na czwartek wieczorem, przede mną dwie przespane noce. Zatrzymaliśmy się w pięknym hotelu z widokiem na morze. Marzenie każdego.

Dziękuje bardzo anonimowej czytelniczce za tak miłe komentarze. Nawet nie wiesz, jakie to jest motywujące <3. I jeśli mam pisać opowiadanie właśnie dla tej jednej osoby, będę je pisać.
Co do następnego rozdziału, nie mam pojęcia. Raczej przez wakacje, będę tu rzadko zaglądać..